اسفند دود کن   روزی بود ، روزگاری بود . یک پیرزن بینوا بود که از مال دنیا یک خانه خرابه داشت و دیگر

هیچی نداشت . هیچ کاری هم بلد نبود و کارش این بود که روزها دم در خانه اش می نشست ، یک منقل کوچک جلوش می گذاشت و اسفند دود می کرد و مرتب می گفت ،((چشم حسود بترکد ، دود به چشم دشمن برود .))مردم هم که از آنجا می گذشتند یک چیزی به او می دادند و پیرزن با این پولها زندگی می کرد .

     از بس اهالی محله این زن اسفند دود کن را در آنجا دیده بودند وقتی می خواستند نشانی خانة کسی دیگر را در آن کوچه بدهند فوری او را به یاد می آوردند و می گفتند ((نزدیک خانه

اسفند دود کن ، صد قدم بالاتر ،ده قدم پایین تر.))

     در همسایگی خانة پیرزن هم یک مرد دارا زندگی می کرد که هر روز این اسفند دود کن

را می دید و گاهی هم اهل خانه اش چیزهایی به پیرزن می دادند. اما یک روز اتفاقی افتاد:

    مرد ثروتمند در بازار یک کیسة پستة خام خریده بود و می خواست به خانه اش بفرستد و نشانی خانه اش را می داد و باربر یاد نمی گرفت.چند جور نشانی داد )) وسط های کوچه

دست چپ ، درش سبز رنگ است ، شمارة16،مقابل خانة فلان ، جلو دیوارش آجر سیمانی سبز فرش شده....آخر مرد باربر گفت :  فهمیدم ،بغل خانة گدای اسفند دود کن.))

   گفتند )):درست است،همانجاست ))و باربر رفت که بار را برساند اما مرد دارا از این حرف ناراحت شد . پیش خودش گفت : (( خانة ما را با همسایة گدای اسفند دودکنش می شناسند و این بد است ، ما کلی آبرو داریم و آن وقت نشانی خانه مان را که می خواهیم بدهیم باید بگوییم بغل

دست اسفند دودکن ، راست گفته اند که میان یک مشت مردم بدبخت شخص دارا هم نمی تواند خوشبخت باشد .تا همه خوشبخت نباشند هیچ کس آسوده نیست ، باید یک فکری برای این همسایگی بکنیم .

   فکری کرد و گفت : (( می روم خانة این زن گدا را می خرم و کوچه را از این اسفند دود کن

راحت می کنم )). شب آمد و موضوع را به یک دلال گفت . دلال رفت از پیرزن پرسید :

((خانه ات را چند می فروشی ؟ ما برایش یک مشتری داریم )) . پیرزن گفت : (( هیچ وقت

نمی فروشم، این خانه یادگار روزهای خوشبختی من است و باید همین جا باشم تا عمرم تمام شود.))

   وقتی خبر به مرد دارا رسید فهمید که از این راه نمی شود ، تازه اگر مردم هم بگویند که این مرد به خریدن خانة پیرزن چشم طمع دوخته است کار آبرومندی نیست . با خود گفت :((او را

می خواهم و از اسفند دود کردنش جلوگیری می کنم ، اگر محتاج است وسیله یی برای زندگیش درست می کنم و اگر عادت کرده است چارة دیگری می کنم . )) در خانه صحبت کردندو رفتند

پیرزن را دعوت کردند و آمد .

  مرد دارا از پیرزن احوال پرسی کرد و پیرزن گفت : خدا را شکر ، از بچه های شما هم خیلی ممنونم که گاهی به من می رسند . بعد صحبت کشید به دود کردن اسفند .

  مرد دارا پرسید :فایدة این اسفند دود کردن چیست ؟

  پیرزن گفت : ای ، آقا ، این حرف را نزنید ، از قدیم و ندیم گفته اند که دود اسفند دوای چشم

بد است و همه هم این را می دانند .

  مرد پرسید : چشم بد یعنی چه ؟                      1

  پیرزن گفت : چشم بد یعنی چشم حسود ، وقتی کسی دربارة کسی حسودی می کند ونمیتواند

یک چیز خوبی در دست کسی ببیند اگر چشمش شور باشد همین که چشمش به طرف بیفتد اثر

می کند و آن چیزی که به چشم حسود خوش آمده از میان می رود .

  مرد دارا قهقهه خندید و گفت : عجب چیزهایی می شنویم ، چه طور با یک نگاه چشم حسودزندگی دیگری خراب می شود،هیچ اینطورنیست،ببین عزیزمن،وقتی یک ساختمان راباآجروگچ محکم ساخته باشندهیچ چشم شورونظربدی نمی تواندآن راخراب کند،برای خراب کردن آن باید کسی کلنگ به دست بگیردوآن را خراب کند یا باید با توپ داغان شود .

  پیرزن گفت : نه آقا ، مقصود این است که اگر چشم بد به آن بیفتد یک طوری می شود که آن

ساختمان از دست صاحبش در می رود .

  مرد دارا گفت : این هم درست نیست . یک ساختمان فقط موقعی از دست صاحبش در می رود

که دلش می خواهد آن را بفروشد ، یا در یک کاری اشتباه کرده و قرض دار شده باشد و مجبور شود بفروشد . ولی به چشم حسود ربطی ندارد ، اگر چشم حسود ضرری داشت در دنیا هیچ کس دارا نمی شد چون هر کس دارا تر است حسود هم بیشتر دارد ، پس چرا همیشه بد بخت ها

و بیچاره ها در فکر چشم و نظر هستند .چرا ما در این فکرها نیستیم ؟

  پیرزن گفت : ابن دیگر خواست خداست ، شاید آدم های دارا یک کارهای خوبی می کنند که جلوی چشم بد را می گیرد .

  مرد گفت : کارهای خوب حسابش جداست که هر کس برای رضای خاطر خودش می کند یا ادای وظیفه اش ، ولی به دود اسفند مربوط نیست ، اگر دود اسفند علاج کار باشد دیگر چرا کسی برود کار خوب بکند ، می رود چند تا دانة اسفند توی آتش می ریزد و می گیرد تخت

می خوابد ،اصلا دود اسفند چشم خوب و بد را نمی شناسد ، اگر این دود به چشم خودت هم برود درد می گیرد ،هیچ فکرش را کرده یی که چرا دود اسفند باید این خاصیت را داشته باشد؟

  پیرزن گفت : چه می دانم شاید برای این است که بوی آن خوب است .

  مرد گفت :این هم نیست ، بوی گل هم خوب است ، بوی گلاب هم خوب است، چوب و عود و صندل هم وقتی بسوزد خوشبو است .

  پیرزن گفت : چوب عود و صندل گران است ولی اسفند ارزان است .

  مرد گفت : بسیار خوب ، پوست انار و پوست نارنج از آن هم ارزانتر است ، بویش هم بهتر است .

  پیرزن گفت : یک چیز دیگر که مهمتر است این است که اسفند در آتش ترقی صدا می کند و چشم حسود می ترکد !

  مرد گفت : این هم نشد ، چون یک شاخة هیزم تر هم در آتش ترقی صدا می کند و صدایش هم بیشتر است ، تمام دانه ها هم در آتش همین کار را می کنند ، هستة نارنج ، نخود خام ، تخمة کدو و هندوانه و خربزه هم در آتش ترقی صدا می کند ، صدای توپ و تفنگ هم خیلی زیاد است ، ولی صدای ترق و تروق به چشم مربوط نیست به گوش مربوط است .

  با این حرف ، زن صاحبخانه و بچه ها هم خندیدند و خود پیرزن هم به خنده افتاد . پیرزن گفت : آقا شما خیلی حوصله دارید ،من چه می دانم چرا اسفند خوب است ، این حرف را قدیمیها گفته اند ، پس چرا همیشه قبول داشته اند ؟                           

  مرد گفت : خوب قدیمیها خیلی حرف های چرند هم زده اند ، قبول داشتن مردم هم دلیل نمی شود ، قدیمی ها دربارة دواها و بیماری ها هم عقیده های غلطی داشته اند که حالا همه می دانند اشتباه بوده . این اسفند هم از اول برای آن معروف شده که شاید پشه و بعضی حشرات از بوی آن بدشان می آید و از آن فرار می کنند ، کمکم مردم خیال بافی کرده اند و چیزها ی دیگر هم رویش گذاشته اند و خودشان هم باور کرده اند .

  پیرزن گفت : ولی آقا ، حالا که شما این چیزها را می دانید ، یک چیزی به شما بگویم ، من

خودم هم به این اسفند عقیده ندارم ، چند سال پیش شوهرم مریض شد و هر چه اسفند دود کردم

فایده نداشت ، پارسال پسرم به زندان رفت و هر چه اسفند دود کردم فایده نداشت ، خودم که اسفند دود کن این کوچه هستم از همه بدبخت تر م ، اگر اسفند دود کردن فایده یی داشت بایستی

همة اسفند دود کن ها از دیگران خوشبخت تر باشند که نیستند . من هم می دانم که این عقیده را

دارند و وقتی می گویم ((چشم حسود بترکد و دود به چشم دشمن برود )) یک چیزی به من می دهند وگرنه کسی را ندارم که به من نانی بدهد آخر من که کار دیگری ازم ساخته نیست ، پسرم

هم که گرفتار است .

  مرد دارا قدری متاثر شد و گفت : خوب ، پس خودت هم می دانی که اسفند دود کردن هیچ فایده ای ندارد . حالا ما چکار باید بکنیم که دیگر دم خانه اسفند دود نکنی ، این اسفند دود کردن تو برای ما ضرر دارد ، نمی دانم آیا همسایگی ما هم برای تو ضرری دارد؟

  پیرزن گفت : نه آقا ، خدا نکند ، من خیلی هم از کمکهای شما و اهل خانة شما ممنونم و

دعا گو هستم ولی اگر می خواهید کاری برای من بکنید پسرم را از زندان نجات بدهید .

  مرد پرسید : پسرت جه کار کرده که به زندان افتاده

  پیرزن گفت : هیچی آقا ، کاری نکرده . فقط اسفند دود کرده ، او هم این کار را از من یاد گرفته بود ، از وقتی که بچه بود من اسفند دود می کردم ودر کوچه ها می گشتم ، او هم همراه من بود و یاد گرفت ، وقتی هم بزرگ شد این کار را پیش گرفت و بود تا پارسال که یک روز دم دکان قصابی اسفند دود کرده بود و پول می خواست و صاحب دکان مثل شما به این چیزها عقیده نداشت و به او متلک گفته بود ، پسرم هم جواب بدی داده و دعوا شده بود و خیلی بد و خلاصه او را گرفتند که مزاحمت فراهم کرده م هنوز در زندان است .

  مرد گفت : بفرمایید ، این هم یکی از معجزات اسفند ، حالا اگر او بیاید بیرون آیا دست از این کار برمی دارید ؟

  پیرزن گفت : اگر پسرم کار بهتری داشته باشد چرا که بر نداریم ، مگر کسی دلش می خواهد اسفند دود کن باشد ، این کار با گدایی هیچ فرقی ندارد ، بلکه بدتر هم هست چون که یک نوع حقه بازی است .

  مرد گفت : بسیار خوب ، از فردا تو هم بیا با این زن و بچه ها در این خانه زندگی کن ، یا هر چه می خواهی بگیر که همسایة ما هستی و حق داری ، تا برای نجات پسرت هم وسیله ای فراهم کنم ، اما به شرطی که دیگر دم در خانه دود اسفند را نبینم .

  فردا دیوار خانة پیرزن را هم تعمیر کردند و رنگ زدند و پیرزن هم آسایش بیشتری پیدا کرد . بعد پسرش هم از زندان درآمد و برای او کاری در نظر گرفتند و زندگیشان مرتب و آبرومند شد . چندی بعد به همان دلال مراجعه کرد که خانه اش را بفروشد و دلال به همان همسایه خبر

داد .

  مرد همسایه به پیرزن گفت : حالا دیگر ما نمی خواهیم یک همسایة خوب را از دست بدهیم

شما چرا می خواهید از این کوچه بروید ؟

  پیرزن گفت : ما همیشه به شما دعا می کنیم که ما را از اسفند دود کردن راحت کردید . رفتن ما برای این است که در این کوچه و محله ما را همیشه اسفند دود کن می شناسند و می خواهیم

در جای دیگر زندگی کنیم که پیش مردم آبرو داشته باشیم .

  مرد گفت : خوب است که این را می دانید . من هم می دانستم که اگر هر کس در فکر آسایش همسایه اش باشد ، خودش هم آسوده تر است . حالا اول بگردید خانة مناسب تر پیدا کنید تا آن را بخرم و بعد این را معامله کنیم .

/ 0 نظر / 13 بازدید